interessante lezersbrief over mijn overstap naar de politiek in De Morgen van 26 april 2007

De milieubeweging wordt als denktank voor deze problematiek almaar belangrijker. En aangezien ze daarvoor bijna altijd moet samenwerken met de drie grote partijen probeert ze op alle niveaus van de politiek goede banden met hen te smeden. CD&V, Open Vld en sp.a zijn, hoe je het draait of keert, hun belangrijkste gesprekspartner om iets te bereiken of aan te klagen. Wanneer in 1999 het toenmalige Agalev in de federale en Vlaamse regering stapte, reageerde de milieubeweging hoopvol maar afstandelijk. Zij wisten maar al te goed dat de groene partij snel aan politieke invloed kon inboeten. Een te innige band met de groene politiek kon en zou ook de toekomstige invloed op het beleid van de milieubeweging hypothekeren. Men wist maar al te goed dat na nieuwe verkiezingen de kans groot was dat opnieuw met de grote drie van de Belgische politiek onderhandeld moest worden. Een te nadrukkelijke vrijage met de groene partij zou hen door sp.a en Open Vld niet in dank zijn afgenomen.

Om een meer stabiele inspraak gegarandeerd te zien kiest de milieubeweging dus liever voor een goede verstandhouding met CD&V, sp.a. en Open Vld dan met de logische keuze voor Groen!. De top van de milieubeweging is dan ook duidelijk een beweging van realo's en niet van fundi's. Wanneer je je verdiept in de natuur- en milieuproblematiek, weet je waar de grote politieke obstructies zitten. Ook Wendel Trio weet dat. Maar wie zijn nek politiek uitsteekt, heeft meestal liever een vangnet als het misgaat. De grote drie partijen in ons Belgenland kunnen dat in bepaalde mate garanderen, Groen! kan dat niet. Daar zit het grote dilemma voor Wendel Trio en Bart Martens. Hun hart is groen, hun verstand zegt iets anders.