| VERKIEZINGEN07: De Hypocrisie van De Wever |
|
| 08-05-2007 | |
|
in De Morgen, woensdag 9 mei 2007 In De Morgen van 8 mei haalt Bart De Wever scherp uit naar de ambitieuze doelstellingen van Groen! en sp.a-spirit aangaande het klimaatthema. Was het niet zo zielig, ik had er heel hard moeten om lachen. Die man is als voorzitter van N-VA immers ofwel ontzettend hypocriet, zeer opportunistisch of onbekwaam. Op de verkiezingswebsite van Greenpeace kan je immers het standpunt van N-VA aangaande de klimaatvoorstellen van Greenpeace lezen. Je ziet er dat N-VA er uiting geeft van minstens evenveel ambitie dan sp.a-spirit op diverse terreinen. Zo pleit N-VA voor een reductie van onze uitstoot van broeikasgassen met minstens 30% tegen 2020. Een standpunt dat diametraal tegengesteld is met dat van CD&V, maar dat even terzijde. En je leest er dat ze zich scharen achter de vraag voor een scherpe Europese wetegeving om de productie van de meest vervuilende auto's aan banden te leggen. Prima dat de N-VA deze standpunten inneemt, we kunnen dit alleen maar toejuichen. En hopelijk hebben ze er ook enige invloed mee op de kartelpartners van CD&V die niet bepaald uitblinken van ambitie om het klimaatprobleem echt aan te pakken.Maar deze positionering is niet bepaald compatibel met de uitspraken van Bart De Wever. Betekent dit dat de voorzitter er een ander standpunt op nahoudt dan zijn partij en zijn visie niet heeft kunnen doordrukken? Of getuigt de N-VA hier van enig opportunisme en neemt ze standpunten in à la tete du client? Of is dit vooral een uiting van hyocrisie? Omdat Bart de Wever en het bestuur van de N-VA wel degelijk weten en beseffen dat de klimaatproblematiek een enorme uitdaging is voor de toekomst. Een uitdaging die inderdaad alle andere milieuproblemen overschaduwt omdat de opwarming van de aarde een impact heeft op alle andere milieuthema's: het uitsterven van unieke diersoorten, het overleven van het Amazonegebied, de watervoorziening, etc. Een uitdaging ook aan onze bereidheid tot solidariteit. Want terwijl wij in België en Europa per inwoner nog altijd vele malen meer CO2-uitstoten dan de ontwikkelingslanden, inclusief China, zijn het wel vooral deze landen die de zwaartse gevolgen zullen moeten dragen. Een uitdaging waarvoor een innovatief, daadkrachtig en ambitieus beleid noodzakelijk is.Maar, ook al beseft de N-VA dat ambitieuze maatregelen nodig zijn, met dat openlijk te verdedigen maken ze zich allicht niet populair bij het kiezerspubliek van hun kartel. Wie immers systematisch een beleid verdedigt voornamelijk gebaseerd op eigenbelang en korte termijnpolitiek, die zal moeite hebben om uit te leggen dat inspanningen, investeringen en innovatieve maatregelen die we nu nemen op lange termijn een positief effect zullen hebben, niet alleen op ons welzijn maar ook op onze welvaart. Inspanningen die we nu doen om de opwarming van de aarde te beperken zullen binnen 10, 20, of 30 jaar een positieve impact hebben op het leefmilieu maar vooral ook op onze economie.De tegenstelling tussen ecologie en economie die door sommige politici nog steeds in stand gehouden worden is dan ook absoluut een foute tegenstelling. Waar het om gaat is de vraag of we bereid zijn om op korte of op lange termijn te denken, of we bereid zijn om een beleid te realiseren dat oog heeft voor de langetermijn impact van ons handelen. Want op lange termijn zijn investeringen die goed zijn voor het leefmilieu ook goed voor onze economie. Kijk maar naar de sector van de hernieuwbare energie. Die landen die in de jaren '80 en '90 zo verstandig geweest zijn te investeren in de verdere uitbouw van deze economie, die plukken daar nu de vruchten van. Denemarken en Duitsland staan aan de kop op het vlak van de windenergie en hun bedrijven rijven miljarden-orders binnen uit landen als China en India. Ooit was België ook een koploper inzake windenergie, maar door onvoldoende steun van de overheid heeft die sector zich niet kunnen ontplooien, ten koste van onderzoek in kernenergie. Een blunder van formaat die de toekomstige regering hopelijk niet herhaalt door geld te steken in zinloos onderzoek naar zoiets utopisch als de vierde generatie kernreactoren. |